Του Κώστα Κιλτίδη *
Ως μέρος του πολιτισμού της ...
αρχαιότητος και ίσως θεμέλιο, υπήρξε με την ευρεία έννοια η Δημοκρατία.
Ελευθερία, διαλεκτική, θεσμοί και επιλογή προσώπων για την άσκηση της Διοίκησης στην Πολιτεία και συλλογικές αποφάσεις σε όλα τα επίπεδα από τους Πολίτες.
Όπως και αν ερμηνευτεί η λέξη-έννοια της Δημοκρατίας έχει το ισχυρό νοηματικό αποτύπωμα. Με ή χωρίς εμβάθυνση και αποχρώσεις.
Όλοι στο άκουσμα της λέξης, εννοούμε διαδικασίες επιλογής προσώπων συλλογικών διοικητικών δομών στην Πολιτεία, με ελευθερία επιλογής των πολιτών. Η οποία και θα αναδείξει τα πρόσωπα διοίκησης με πλειοψηφία των μελών -πολιτών.
Η συμμετοχή και η αμεσότητα στην αρχαιότητα αποθέωσε το νόημά της. Στις σύγχρονες κοινωνίες και κράτη η αντιπροσωπευτικότητα ακύρωσε εν μέρει την ουσία του νοήματος της Δημοκρατίας. Είναι όμως οι διαδικασίες ταυτόσημες του παρελθόντος και συγκρίσιμα μεγέθη για το περιεχόμενο της Δημοκρατίας.
Στην χώρα μας, μετά το 1832, η δημοκρατική παρακαταθήκη οπισθοχώρησε. Η αντιπροσωπευτικότητα ελαχιστοποιήθηκε ως πλειοψηφία απόλυτη των πολιτών. Πλειοψηφικά συστήματα εκλογής και ενισχυμένης αναλογικής, προτάχθηκαν ως αναγκαιότητα για την κυβερνητική δυνατότητα.
Η εξουσιοδότηση του πολίτη προς τον εκλεγμένο αντιπρόσωπό του, που τον ακυρώνει ελεγκτικά λόγω χρονικής θητείας, ακυρώθηκε και κατά την απόφαση της απολύτου πλειοψηφίας.
Δύο αιώνες πορευόμαστε με σχετικές πλειοψηφίες και αδυναμία συγκερασμού των επιλογών των πολιτών με "συγκυβερνήσεις" σε όλα τα θεσμικά όργανα διοίκησης. Το νόημα της Δημοκρατίας στο απόσπασμα!
Οι συνέπειες τραγικές. Διχασμοί, ανώμαλες περιόδους δικτατοριών -ο αριθμός θυμίζει υπανάπτυκτες χώρες-, αδυναμία αξιοποίησης συνθετικά των δημιουργικών δυνάμεων της χώρας και όχι μόνον της πολιτικής.
Θεωρώ κυρίαρχη αιτία την αδυναμία συγκρότησης εθνικού-κοινωνικού κεφαλαίου στη διαστρωμάτωση της νεοελληνικής πολιτείας. Τα διαστήματα που αναδύθηκε η πολιτισμική παρακαταθήκη του ελληνισμού ήταν μικρά.
Οφειλόταν κυρίως σε φωτεινές πολιτικές εξαιρέσεις προσώπων και πολιτισμικές αναλαμπές. Η ευθύνη του ακαδημαϊκού κόσμου και των προσώπων της πολιτικής μεγάλη. Έτσι η νεοελληνική πολιτεία περπάτησε χρόνους μνημοσύνων ενδόξου πολιτισμού και τυραννίας των ανευθύνων ή των ψευδώς προκρινομένων.
Σήμερα, προβάλουν πάλι στρεβλές αντιλήψεις περί της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας . Αντί εκτελεστικής εξουσίας με απόλυτη πλειοψηφία Προεδρικής Δημοκρατίας και ως ελληνική παράδοση της αρχαιότητος, βαδίζουμε στα πρότυπα της κοινοβουλευτικής .
Έστω όμως με κοινοβουλευτική δημοκρατία φοβόμαστε τη Δημοκρατία. Θεωρούμε αδύνατη την συνύπαρξη δύο και τριών κομμάτων στην κυβέρνηση. Δηλαδή αναγνωρίζουμε στους εαυτούς μας, ότι είμαστε αχθοφόροι της δημοκρατικής μας ταυτότητος και παράδοσης.
Μεγάλες χώρες και ευνομούμενες πολιτείες προχωρούν επί δεκαετίες και προοδεύουν με αξιοποίηση της απόλυτης αντιπροσωπευτικής πλειοψηφίας. Είτε με Προεδρική Δημοκρατία , είτε με συνεργασίες που φέρουν την απόλυτη πλειοψηφία των πολιτών στην κυβέρνηση με κοινοβουλευτισμό.
Σε προηγούμενο σημείωμα έθεσα την προϋπόθεση του εθνικού - κοινωνικού κεφαλαίου για ανάπτυξη και πρόοδο χάριν της κοινωνίας και της χώρας. Σήμερα επισημαίνω, ότι με σύνδρομο συμπλεγμάτων και φόβου δεν καθοδηγείται Ο ΕΛΛΗΝΑΣ.
Επί δεκαετίες διαστρέφουμε και εκφυλίζουμε την εθνική παρακαταθήκη, που ασπάσθηκαν στην οικουμένη. Δημιουργείστε τον κοινό τόπο στην κοινωνία, απελευθερώστε τις δυνάμεις του ελληνισμού, αναδείξτε τις φυσικές σταθερές του ανθρώπου και μη φοβάστε την Δημοκρατία.
* O Κώστας Κιλτίδης είναι πρώην υπουργός και βουλευτής