Του Κώστα Ζωντανού
Στην τελευταία του ομιλία, ο ...
πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, απευθυνόμενος ιδιαίτερα στη νέα γενιά, είπε μια φράση που αξίζει να μείνει:
"Αγαπήστε τους ντόμπρους, ζεστούς, δοτικούς ανθρώπους. Τον νου σας σε όσους είναι υπερβολικά ερωτευμένοι με τον εαυτό τους, το χρήμα και την εξουσία".
Δεν ήταν μια τυχαία αποστροφή του λόγου του. Ήταν λόγια βγαλμένα μέσα από τη δική του πολιτική και προσωπική εμπειρία.
Πέρασε πολλά από ανθρώπους που αγάπησαν περισσότερο τον εαυτό τους, τον εύκολο πλουτισμό και την εξουσία, παρά τις αξίες και την προσφορά.
Δεν είναι μυστικό ότι οι νεόκοποι πλουτίσαντες της εποχής Σημίτη δεν μπορούσαν να ανεχθούν τους κανόνες και τη διαφορετική αντίληψη διακυβέρνησης που επιχείρησε να εφαρμόσει ο Κώστας Καραμανλής.
Με τα "τρολ" της εποχής, τα οποία δυστυχώς εξακολουθούν να εργάζονται ακατάπαυστα και σήμερα, κυνήγησαν με πάθος την κυβέρνηση Καραμανλή. Και αρκετοί από εκείνους βρίσκονται ακόμη στα κέντρα της εξουσίας.
Αυτό ακριβώς είναι που δεν μπορούν να ξεχάσουν οι παλιοί νεοδημοκράτες. Όχι τόσο την πολιτική ήττα, αλλά τον ανελέητο πόλεμο που δέχθηκαν από ένα σύστημα που δεν ανεχόταν ανθρώπους και πολιτικές που δεν υπηρετούσαν το χρήμα, την προσωπική προβολή και τα οργανωμένα συμφέροντα.
Όμως η φράση του Κώστα Καραμανλή ξεπερνά τα όρια της πολιτικής. Είναι μια συμβουλή ζωής.
Γιατί οι κοινωνίες δεν καταστρέφονται μόνο από οικονομικές κρίσεις ή από πολιτικές αντιπαραθέσεις. Καταστρέφονται όταν χάνουν το μέτρο και αρχίζουν να θαυμάζουν τους λάθος ανθρώπους. Όταν μετατρέπουν σε πρότυπα εκείνους που λατρεύουν τον εαυτό τους, το χρήμα και την εξουσία.
Αξίζει να αγαπάμε τους ντόμπρους ανθρώπους. Εκείνους που μιλούν καθαρά, που χαίρονται με τη χαρά του άλλου, που ξέρουν να δίνουν χωρίς να περιμένουν ανταλλάγματα. Τους ανθρώπους με ζεστή καρδιά, που δεν μετρούν τα πάντα με το προσωπικό συμφέρον και δεν αλλάζουν πρόσωπο ανάλογα με το ακροατήριο.
Αντίθετα, χρειάζεται προσοχή σε όσους έχουν θεοποιήσει τον εαυτό τους. Σε εκείνους που πιστεύουν ότι είναι αλάνθαστοι, που αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους σαν εργαλεία για την προσωπική τους ανέλιξη και βλέπουν το χρήμα ως μοναδικό κριτήριο επιτυχίας και την εξουσία ως αυτοσκοπό.
Η ιστορία είναι γεμάτη από ανθρώπους που κατέκτησαν αξιώματα, πλούτο και δύναμη, αλλά έμειναν μόνοι και ξεχασμένοι. Και είναι επίσης γεμάτη από ανθρώπους απλούς, δοτικούς και αυθεντικούς, που άφησαν πίσω τους αγάπη, ευγνωμοσύνη και καλό όνομα.
Στο τέλος της διαδρομής, κανείς δεν θα θυμάται πόσα χρήματα είχε κάποιος ή πόσους τίτλους απέκτησε. Θα θυμούνται αν ήταν άνθρωπος. Αν στάθηκε δίπλα στους άλλους. Αν πρόσφερε, αν αγάπησε, αν άφησε πίσω του αξιοπρέπεια και ανθρωπιά.
Γιατί η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στην εξουσία, ούτε στο χρήμα, ούτε στη ματαιοδοξία.
Βρίσκεται στην ανθρωπιά. Και αυτή δεν αγοράζεται, ούτε επιβάλλεται. Κερδίζεται. Και, κυρίως, χαρίζεται.