Επειδή αυτή η κυβέρνηση του ...
επιτελικού συμμοριτισμού θεωρεί -ανάμεσα στις άλλες στρεβλώσεις του ισχύοντος πολιτεύματος- ότι κανονικότητα σημαίνει να γίνεται μπακαλόχαρτο το Σύνταγμα για να τυλίγονται σε μια κόλλα χαρτί ατομικά και πολιτικά δικαιώματα, αλλά και να "πηγαίνουν κουβά" οι βασικές λειτουργίες του Κράτους Δικαίου όπως η απονομή δικαιοσύνης, επειδή πολλές βαριές ανομίες συντελούνται από τους ταγούς της υπό τη λεοντή μιας κίβδηλης νομιμοφάνειας, επειδή η άθλια απόφαση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα -τοις κείνων ρήμασι πειθόμενο- να κουκουλώσει μπροστά στα μάτια ολόκληρης της κοινωνίας την υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών, επειδή οι κυβερνο-κόρακες, ελλείψει επιχειρημάτων, κρώζουν υπέρ της ανεξαρτησίας -από το κοινό περί Δικαίου αίσθημα, φυσικά- της δικαστικής εξουσίας, καλό είναι να θυμηθούμε μερικά βασικά κείμενα ταυτοτικά της οντότητας αυτού που ονομάζουμε νεότερο ελληνικό κράτος, για να θυμόμαστε πού και πού ποιοι είμαστε και για ποια πράγματα έτρεξε ποτάμι το αίμα εκείνων που ονειρεύτηκαν μια Δημοκρατία στο ύψος του ανθρώπου και όχι στο έλεος αποθηριωμένων και ακοινώνητων κυβερνητών. Να θυμόμαστε ότι δεν μας αξίζει αυτό που ζούμε.
Και πρώτα πρώτα να πάμε στο Σύνταγμα του Ρήγα του Βελεστινλή, από τα σημαντικότατα κείμενα του ελληνικού Διαφωτισμού το πρώτο Σύνταγμα (1797) ενός τόπου όπως τον ονειρεύτηκε ο Ρήγας υπογράφοντας με το αίμα του. Εκεί, κάτω από τον τίτλο «Νέα Πολιτική Διοίκησις των κατοίκων της Ρούμελης, της Μικράς Ασίας, των Μεσογείων Νήσων και της Βλαχομπογδανίας», διαβάζουμε στα άρθρα:
«31: Τα εγκλήματα των επιτρόπων τού έθνους και των αξιωματούχων ποτέ δεν πρέπει να μένουν ατιμώρητα. Κανένας δεν έχει το δίκαιο να στοχάζεται τον εαυτόν του απαραβίαστο περισσότερο από τους άλλους. Ήτοι, όταν σφάλει μεγάλος ή μικρός, ο νόμος τον αντιμετωπίζει άφευκτα κατά το σφάλμα του, ας είναι και ο πρώτος αξιωματούχος.
32: Το δίκαιο του να υποβάλει ο κάθε πολίτης έγγραφη αναφορά και να διαμαρτύρεται για καμίαν ενόχληση η οποία του γίνεται προς εκείνους όπου έχουν την εξουσία του έθνους στο χέρι τους, δεν επιτρέπεται να εμποδίζεται κατά οποιονδήποτε τρόπο, ούτε να του ισχυριστούν πως δεν είναι καιρός ή τόπος, αλλά οποία ώρα και αν προσέρχεται ο παραπονούμενος πολίτης να γίνεται δεκτή η αναφορά του.
33: Το να αντιστέκεται ο κάθε πολίτης, όταν τον καταθλίβουν και τον αδικούν, είναι αποτέλεσμα των ανωτέρω αναφερθέντων δικαίων του, γιατί κανένας δεν αντιστέκεται όταν ξέρει πως θα δικαιωθεί με τη συνδρομή του νόμου».
Πάμε τώρα στο ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος του 1952, που ο αριθμός του «114» από την έμπνευση του Ανδρέα Λεντάκη, φέρει την υπογραφή ενός ολόκληρου λαού και το αίμα του Σωτήρη Πέτρουλα: "Η τήρησις του παρόντος Συντάγματος αφιερούται εις τον πατριωτισμόν των Ελλήνων".
Και από εδώ, ας πάμε στο Σύνταγμα της Μεταπολίτευσης του 1975 και στις τελευταίες παραγράφους του τελευταίου, του 120ού άρθρου, που ισχύει και σήμερα· απλώς μεταφερμένο στη δημοτική. Το υπογράφουν οι νεκροί του Πολυτεχνείου, ο Ελής, ο Μανδηλαράς, ο Βασίλης Πεσλής, η Μαρία Καλαβρού και τόσοι άλλοι:
Παράγραφος 2: Ο σεβασμός προς το Σύνταγμα και τους συνάδοντας προς αυτό νόμους και η αφοσίωσις προς την Πατρίδα και την Δημοκρατίαν συνιστούν θεμελιώδη υποχρέωσιν πάντων των Ελλήνων.
Παράγραφος 3: Ο καθ’ οιονδήποτε τρόπον σφετερισμός της λαϊκής κυριαρχίας και των εκ ταύτης απορρεουσών εξουσιών διώκεται άμα τη αποκαταστάσει της νομίμου εξουσίας αφ’ ης άρχεται και η παραγραφή του εγκλήματος.
Παράγραφος 4: Η τήρησις του Συντάγματος επαφίεται εις τον πατριωτισμόν των Ελλήνων, δικαιουμένων και υποχρεουμένων εις την διά παντός μέσου αντίστασιν κατά οιουδήποτε επιχειρούντος την βιαίαν κατάλυσιν αυτού.
Με αυτά τα κείμενα ας αναμετρηθεί ο κυβερνητικός εσμός και ο συρφετός που τον στηρίζει. Ας αναμετρηθεί και η νομοθετική και η δικαστική εξουσία και οι πολιτικές δυνάμεις που ευαγγελίζονται μια φωτεινή Δημοκρατία.
Ας αναμετρηθούμε κι εμείς για να δούμε ποιοι είμαστε και τι Δημοκρατία φτιάξαμε. Αν κάτι λέει ακόμα, για την προσωπική αξιοπρέπεια του καθενός, εκείνο του Ρήγα, το βουτηγμένο στο λυγρό ημίφως, «όταν τον καταθλίβουν»...