Μεγάλη η ταραχή για την ...
Κυβέρνηση με τα όσα είπε ο Αντώνης Σαμαράς σε τηλεοπτικό σταθμό, αλλά η ουσία βρίσκεται σ αυτά που ο πρώην πρωθυπουργός… δεν κάνει.
Παραδείγματος χάριν δεν κάνει κόμμα, όπως εδώ και πολλούς μήνες, κόντρα στο κλίμα της εποχής, εκτιμούσαμε, καθώς ουδέποτε υπήρξαν οι προϋποθέσεις που θα επέτρεπαν ένα τέτοιο διάβημα.
Μάλιστα, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι όσο απομακρύνεται το ενδεχόμενο της δημιουργίας κόμματος, τόσο ο Σαμαράς θα οξύνει τη ρητορική του κατά του Μητσοτάκη, με τον οποίο οι σχέσεις του δεν θα αποκατασταθούν ποτέ.
Αν όμως ένα δικό του κόμμα είναι οριστικά ένα ουτοπικό ενδεχόμενο, το αμέσως επόμενο ερώτημα είναι αν ο Μεσσήνιος βετεράνος της πολιτικής είναι διατεθειμένος να στηρίξει κάποιο άλλο σχήμα στις επόμενες εκλογές.
Η λογική λέει ότι αυτό… απαγορεύεται να το κάνει λόγω του πρωθυπουργικού στάτους που του εξασφαλίζει ένα κάποιο κύρος. Η στήριξή του σε οποιοδήποτε κόμμα αυτομάτως τον ταυτίζει με κάτι πολύ μικρότερο από το προσωπικό του παρελθόν, την ιστορία και την εμβέλειά του.
Αυτός προφανέστατα είναι ο λόγος για τον οποίο αρνήθηκε να πει μια… καλή κουβέντα για το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού. Μακριά απ’ αυτόν κάθε ταύτιση με ό,τι κάνει κάποιος άλλος, όποιος κι αν είναι.
Είπε όμως ότι με την κ. Καρυστιανού με ενώνει ο πόνος της απώλειας. Έχει στην πολιτική τα ίδια δικαιώματα με κάθε Έλληνα. Αυτό που με ενώνει μαζί της είναι ο πόνος της απώλειας, ως γονιός. Αυτό όμως δεν είναι πολιτική, είναι μια προσωπική υπόθεση.
Ίδωμεν ίδωμεν λοιπόν.