Της Δομνίκης Καράντζιου *
Ένα σχολείο που ...
χτίστηκε το 1905 και μόλις το 1979 στις 11 Δεκεμβρίου με απόφαση του Yπουργείου Πολιτισμού χαρακτηρίσθηκε ως έργο τέχνης που χρειάζεται & quot ;
Ειδική κρατική προστασία & quot (;), η οποία όμως με πολλή φειδώ παρέχεται από την πολιτεία, μ΄ αποτέλεσμα να κινδυνεύει να φθαρεί ανεπανόρθωτα αυτό το όχι μόνο αξιόλογο δείγμα Νεοκλασσικής αρχιτεκτονικής αλλά και ζωντανός μάρτυρας της ιστορίας της πόλης μας από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα.
Αυτά είναι στοιχεία που βρίσκει κανείς στην ιστοσελίδα Κaterini Experience. Κι΄ εκεί σταματάει το όραμα, η προστασία αυτού του μοναδικού στοιχείου που φέρει η πόλη μας.
Φυσικά και κάθε άνθρωπος έχει ένα άλλο όραμα για αυτό το αρχιτεκτονικό πλεονέκτημα της πόλης. Το δικό μου όραμα είναι το ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟΥ. Αυτό το κτίριο είναι ήδη μουσείο σχολείου. Μυρίζει σχολείο.
Όταν περπατάς στο ξύλινο πάτωμα ακούς παιδικές φωνές, γέλια γάργαρα. Ακούς το κουδούνι που χτυπούσε ο επιστάτης. Βλέπεις παιδιά να ξεχύνονται στη σάλα, με τις μπλε ποδιές τους, να σπρώχνονται, να πειράζει το ένα το άλλο.
Βλέπεις τις τάξεις με τα θρανία τα παλιά, με το παγκάκι ενωμένο με τον πάγκο, τα ξύλινα, αυτά που είχαν αυλάκι να βάζεις τα μολύβια σου.
Βλέπεις παιδιά να κάθονται, να παρακολουθούν το μάθημα. Σάκες μιας άλλης εποχής, καφέ, δερμάτινες.
Ένας μαθητής κοιτάζει τα πουλάκια που πετούν. Η δασκάλα με τη βέργα να δείχνει στον μαυροπίνακα και να γράφει με την κιμωλία αριθμούς και γράμματα.
Κέρινα ομοιώματα που θα μπορούσαν να αναπαριστάνουν τους δασκάλους και τους μαθητές, παλιά βιβλία, τετράδια μαθητών που έχουν οι δημότες της πόλης και κρατούν στα συρτάρια τους, παλιά μολύβια, σβήστρες, ξύστρες.
Ηχητικό σύστημα που σε βάζει στην εποχή του τότε. Παλιά παιχνίδια, ακόμη κι αυτά χωράνε σε ένα
μουσείο σχολείου. Και μία αίθουσα μοντέρνα, που δείχνει πώς γίνεται η διδασκαλία, η σύγχρονη, με τον διαδραστικό πίνακα.
Η αντίθεση, το παλιό και το καινούργιο, για να βλέπουν τα παιδιά, για να θυμούνται οι μεγάλοι.
Η προσέλευση μεγάλη, δεν προλαβαίνουν τα σχολεία από όλη τη χώρα να υποβάλλουν αίτημα να το επισκεφτούν. Τα παιδιά λαχταρούν να πάνε στο Μουσείο Σχολείου.
Να συναντήσουν μαθητές μιας άλλης εποχής. Τα παιδιά λαχταρούν, μα οι μεγάλοι δεν οραματίζονται. Βλέπουν τι κάνουν οι άλλοι μεγάλοι στους άλλους νομούς, στις άλλες πόλεις, τι μουσεία έχουν, να τα αντιγράψουν.
Έχουν στα πόδια τους ένα μουσείο και δεν το βλέπουν, το φωτογραφίζουν, το διαφημίζουν, το βάφτισαν Αστική Σχολή, μα μήτε προστατεύεται, μήτε φέρνει έσοδα.
Γιατί μας ενδιαφέρουν και τα έσοδα. Κι είναι σημαντικό κι αυτό. Η οικονομική ευημερία της πόλης, η εισροή εισοδήματος. Όλα χρειάζονται, όλα μπορούν να συνδυαστούν.
Όλα γίνονται, αρκεί να βλέπεις αυτό που έχεις μπροστά σου και να το αγαπάς, να το αφουγκράζεσαι, να το ακούς, σαν σου ψιθυρίζει πως το ίδιο θα ήθελε πολύ να ξαναγίνει σχολείο, να γίνει Μουσείο Σχολείου.
Κι έτσι δικαιωματικά θα μπορούσε να μπει στο Katerini Εxperience, καθώς θα πληρούσε τις προδιαγραφές ώστε να αποτελεί στοιχείο του βιωματικού τουρισμού, αυτής της πολυχρησιμοποιημένης καραμέλας των ημερών μας.
* H Δομνίκη Καράντζιου, συγγραφέας παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας, ραδιοφωνική παραγωγός παιδικής εκπομπής.